۴۰۲.
۴۴۴ – یاقوت حموی، معجم البلدان، ج ۴، ص ۱۴۲.
۴۴۵ – ر. ک: امین، اعیان الشیعه، ج ۹، ص ۴۲۰-۴۲۱.
۴۴۶ – برخی شاگردی شیخ مفید نزد رمّانی و ابوعبدالله بصری را افسانه ای و بی بنیاد می دانند. در این باره ر.ک:
?????????????? ????????D”, Encyclopedia of Islam, ed. by CE Boworth and other, Leiden- New York ,1993.
۴۴۷ – دوانی، مفاخر اسلام، ج ۳، ص ۲۴۱.
۴۴۸ – همان، ج ۳، ص ۲۵۵.
۴۴۹ – ابن حجر، لسان المیزان، ج ۵، ص ۳۶۸.
۴۵۰ – ابن اثیر، الکامل، ج ۹، ص ۱۷۸.
۴۵۱ – همان، ج۹، ص ۲۰۸.
۴۵۲ – همان، ج۹، ص ۳۰۷.
۴۵۳ – طوسی، الفهرست، ص ۲۳۸.
۴۵۴ – گزارش تحلیلی از آثار علمی شیخ مفید را بنگرید به: عبدالعزیز طباطبایی: “الشیخ المفید و عطاؤه الفکری الخالد”، سلسله مؤلفات الشیخ المفید، الطبعه الثانیه، دارالمفید، بیروت، ۱۴۱۴ ق.، ص ۱۶ – ۱۴۹.
۴۵۵ – نجاشی، رجال، ص ۴۰۲.
۴۵۶ – نمون? آن را بنگرید به: طبرسی، الاحتجاج، ج ۲، ص ۳۱۸.
۴۵۷ – قاضی نورالله شوشتری، مجالس المؤمنین، کتابفروشی اسلامیه، تهران، ۱۳۵۴، ج ۱، ص۴۷۷. ترجم? آن بیتها چنین است:
ندای آن پیام آور مرگ که خبر فقدان تو را اعلام می کند برخاسته مباد! چه روز رحلتت بر خاندان پیامبر : بس سخت و ناگوار است.
اینک که تو در دل خاک پنهان گشته ای گویی دادگری و یکتاپرستی که در وجود تو پایدار گشته ]به خاک رفته است[.
و امام قائم مهدی ( هرگاه که ]دانشوران[ علومی را که از درسهای تو فراگرفته اند بر تو باز می خوانند شادمان می شود.
۴۵۸ – نجاشی، رجال، ص ۴۰۰.
۴۵۹ – همان.
۴۶۰ – ابن شهرآشوب، معالم العلماء، ص ۱۴۹.
۴۶۱ – محمد باقر ابطحی، مقدم? کتاب المزار، در مجموع? مصنفات الشیخ المفید، ج ۵، همان مشخصات، ص ۱۲.
۴۶۲ – مفید، کتاب المزار، تحقیق محمد باقر ابطحی، در مجموع? مصنفات الشیخ المفید، ج ۵، همان مشخصات، ص ۳.
۴۶۳ – طوسی، رجال، ص ۴۱۳.
۴۶۴ – همان، ص ۴۱۴.
۴۶۵ – نجاشی، رجال، ص ۸۷.
۴۶۶ – همان، ص ۱۶۵.
۴۶۷ – از نظر منصب دولتی، اجداد پدری و مادری سیّد مرتضی، نقیبان شیعه، امیران حج، سرپرست ستمدیدگان و سفیران ملوک و پادشاهان بودند؛ سیّد مرتضی نیز در فاصله سال های ۴۰۶ تا ۴۳۶ هجری عهده دار این منصب بوده است (عبدالرزاق محیی الدین، شخصیت ادبی سیّد مرتضی، ترجم? جواد محدثی،چاپ اول، امیرکبیر، تهران، ۱۳۷۳، ص ۸۲).
۴۶۸ – ابومحمد حسن بن علی بن حسن بن علی بن عمر بن علی بن حسین بن ابی طالب: معروف به “ناصر الحق”، والی دیلم و طبرستان بوده است. دلیل این که او به “اطروش” معروف شد آن بود که در یکی از جنگها بر اثر ضرب? شمشیر ناشنوا شد (طرش الرجل: کر شد) (زرکلی، الاعلام، ج ۲، ص ۲۰۰). او اگرچه به زیدی بودن مشهور است، بسیاری از علمای شیعه او را امامی می دانند. لیکن با توجه به کتاب الناصریات سیّد مرتضی که در واقع شرح و بررسی فقه جدش – حسن اطروش – است، به نظر می آید که وی از علمای زیدیه بوده است (امین، اعیان الشیعه، ج ۵، ص۱۷۹ – ۱۸۴؛ مصطفی بن حسین تفرشی، نقد الرجال، تحقیق مؤسسه آل البیت: لإحیاء التراث، الطبعه الاولی، مؤسسه آل البیت (ع)، قم، ۱۴۱۸ق.، ج ۲، ص۴۲، دوانی، “سید رضی مؤلف نهج البلاغه”، مقالاتی پیرامون نهج البلاغه و گردآورند? آن، ص ۲۶ – ۲۹).
۴۶۹ – علم الهدی، مسائل الناصریات، تحقیق مرکز البحوث و الدراسات العلمیه، رابطه الثقافات و العلاقات الاسلامیه، تهران، ۱۴۱۷ ق.، ص ۶۲.
۴۷۰ – دوانی، مفاخر اسلام، ج ۳، ص ۲۷۸.
۴۷۱ – علم الهدی، جوابات المسائل الموصلیات الثالثه، در مجموع? رسائل الشریف المرتضی، ج ۱، به نظارت احمد حسینی، دارالقرآن الکریم، قم، ۱۴۰۵ ق.، ص ۲۰۴.
۴۷۲ – قزوینی رازی، النقض، ص ۳۹.
۴۷۳ – در برخی کتابها نام وی به صورت “عبدالعزیز بن نحریر” آمده است (ر. ک: بحرالعلوم، الفوائد الرجالیه، ج۳، ص۶۰).
۴۷۴ – منسوب به قری? دُوْرِیْست از قرای ری که آن را دَرَشت هم گفته اند. برخی آن را به همین گونه (دُوْرِیْست) ضبط کرده (قمی، شیخ عباس قمی، الکنی و الالقاب، مکتبه الصدر، تهران، ۱۳۷۶، ج۲، ص ۲۳۴) اما یاقوت آن را به صورت دُوْرْیَسْت ضبط کرده است (معجم البلدان، ج۲، ص ۴۸۴).
۴۷۵ – دوانی، مفاخر اسلام، ج ۳، ص ۲۷۸.
۴۷۶ – کتابشناسی توصیفی برخی از آنها را بنگرید به: محی الدین، شخصیّت ادبی سیّد مرتضی، ص ۹۹ به بعد.
۴۷۷ – ر.ک: وسام خطاوی، المناهج الروائیه عند الشریف المرتضی؛ الطبعه الاولی، دارالحدیث، قم، ۱۴۲۷ ق.،ص ۴۱-۴۹؛ رشید صفار، مقدم? دیوان الشریف المرتضی، الطبعه الثانیه، المؤسسه الاسلامیه للنشر، بیروت، ۱۴۰۷ ق.، ص ۱۱۹- ۱۳۴؛ البتّه باید توجه داشت که این شماره از آثار سیّد مرتضی، برخلاف نظر مشهور است که تعداد آثار او را هشتاد تألیف برشمرده اند. در وجه تسمی? لقب “ذوالثمانین” به سیّد مرتضی نیز آورده اند که وی هشتاد اثر تألیف کرد، هشتاد سال زیست و مالک هشتاد آبادی بود (شوشتری، مجالس المؤمنین، ج ۱، ص ۵۰۱).
۴۷۸ – علی اکبر دهخدا، لغت نامه، زیرنظر محمد معین، دانشگاه تهران، تهران، ۱۳۴۲، مدخل علم الهدی موسوی.
۴۷۹ – نجاشی، رجال، ص ۲۷۱.
۴۸۰ – ر.ک: مصطفی جواد، مقدمه دیوان الشریف المرتضی، الطبعه الثانیه، المؤسسه الاسلامیه للنشر، بیروت، ۱۴۰۷ ق.، ص ۲۷ – ۳۲؛ محیی الدین، شخصیّت ادبی سیّد مرتضی، ص ۶۱.
۴۸۱ – ر. ک: ابن جوزی، المنتظم، ج ۱۵، ص ۲۵۴.
۴۸۲ – همان، ج ۱۵، ص ۱۷۱، ۲۱۴.
۴۸۳ – در نگارش شرح حال شریف رضی از مقدم? شرح نهج البلاغ? اثر ابن ابی الحدید معتزلی و کتاب گرانسنگ الغدیر اثر علامه امینی (ج ۴، ص ۱۸۱ – ۲۱۲) بهره برده ام .
۴۸۴ – محمد هادی امینی، الشریف الرضی، بنیاد نهج البلاغه، تهران، ۱۳۶۶، ص ۴۰.
۴۸۵ – دوانی، “سید رضی مؤلف نهج البلاغه”، مقالاتی پیرامون نهج البلاغه و گردآورند? آن، ص ۴۲.
۴۸۶ – دربار? انتساب نهج البلاغه به شریف رضی برخی نظیر ابن خلکان تردیدهایی کرده اند. برای آگاهی تفصیلی دربار? این شبهات و پاسخ آنها بنگرید به: محمد حسن آل یاسین، “نهج البلاغه از کیست ؟”، مقالاتی پیرامون نهج البلاغه و گردآورنده آن، ترجم? محمد عابدی، چاپ دوم، بنیاد نهج البلاغه، تهران، بی تا، ص ۲۰۵ – ۲۶۲؛ شهرستانی، هبه الدین، “در پیرامون نهج البلاغه”، مقالاتی پیرامون نهج البلاغه و گردآورند? آن، ترجم? سید عباس میرزاده اهری، همان مشخصات، ص ۲۹۳ – ۳۳۴.
۴۸۷ – ابوالحسن محمد بن حسین شریف رضی، مقدم? نهج البلاغه، ترجم? محمد دشتی، .
۴۸۸ – حذف شود فخرالدین بن محمد علی طریحی نجفی، مجمع البحرین، تحقیق سید احمد حسینی، الطبعه الثانیه، مکتب النشر الثقافه الاسلامیه، ۱۴۰۸، مادّه “س ل ر”. بحرالعلوم، الفوائد الرجالیه، ج
۴۸۹ – ابو یعلی حمزه بن عبدالعزیز دیلمی، المراسم العلویه، تحقیق محسن حسینی امینی، المعاونیه الثقافیه للمجمع العالمی لاهل البیت:، قم، ۱۴۱۴ق.، ص ۷۷.
۴۹۰ – افندی، ریاض العلماء، ج ۲، ص ۵۰۲ – ۵۰۹. برخی نیز معتقدند که وی در خسروشاه دفن نشده است: ر.ک: دوانی، مفاخر اسلام، ج ۳، ص ۳۱۴. برای آگاهی بیشتر ر.ک: امین، اعیان الشیعه، ج ۷، ص ۱۷۰ – ۱۷۲.
۴۹۱ – دوانی، همان، ج ۳، ص ۳۳۹.
۴۹۲ – نعمه، فلاسف? شیعه، ص ۴۵۹.
۴۹۳ – همان، ص ۴۶۰.
۴۹۴ – خوانساری، روضات الجنات، ج ۷، ص ۱۴۴.
۴۹۵ – از این کتاب با عناوین الاستنصار، الانتصار (آقابزرگ طهرانی، الذریعه، ج ۲، ص ۳۵ – ۳۶) ، الاستظهار (ابوالقاسم گرجی، تاریخ فقه و فقها، چاپ پنجم، سازمان مطالعه و تدوین کتب درسی (سمت)، تهران، ۱۳۸۲، ص ۱۵۹) نام برده شده است.
۴۹۶ – ر.ک: محمد بن حسن حرّ عاملی، امل الآمل، تحقیق احمد حسینی، دارالکتاب الاسلامی، قم، ۱۳۶۲.
۴۹۷ – برای آگاهی از نمونه هایی از اظهارنظرهای رجالیان دربار? وی بنگرید به: عبدالمهدی جلالی، “روش ابن غضائری در نقد رجال”، مطالعات اسلامی، ش ۶۵ – ۶۶، پاییز و زمستان ۱۳۸۳، ص ۵۶ – ۵۸.
۴۹۸ – برای اطلاع از این موضوع ر. ک: محمدکاظم رحمان ستایش و محمد رضا جدیدی نژاد، بازشناسی منابع اصلی رجال شیعه،چاپ اول، دارالحدیث، قم، ۱۳۸۴، ص ۵۴.
۴۹۹ – طوسی، الفهرست، ص ۳۲.
۵۰۰ – آقابزرگ طهرانی، الذریعه، ج ۳، ص ۲۲۴.
۵۰۱ – برای آگاهی بیشتر از زندگانی وی ر.ک: محمد رضا جلالی حسینی، مقدم? رجال ابن الغضائری، الطبعه الاولی، دارالحدیث، قم، ۱۴۲۲ ق.، ص ۸ – ۱۶.
۵۰۲ – بحرالعلوم، الفوائد الرجالیه، ج ۲، ص ۳۲.
۵۰۳ – نجاشی، رجال، ص ۳۹۲.
۵۰۴ – عبدالله مامقانی، تنقیح المقال، ج ۱، ص ۶۹.
۵۰۵ – برای آگاهی از مشایخ نجاشی ر.ک: محمد جواد نائینی، مقدم? رجال نجاشی، الطبعه الاولی، دارالاضواء، بیروت، ۱۴۰۸ ق.، ص۲۴-۳۹.
۵۰۶ – مجید معارف، پژوهشی در تاریخ حدیث شیعه، چاپ اول، مؤسس? فرهنگی و هنری ضریح، تهران،۱۳۷۴، ص ۴۳۱.
۵۰۷ – برای آگاهی از سبک شناسی رجال نجاشی و شرح حال مفصّل وی ر. ک: رحمان ستایش، منابع اصلی رجال شیعه، ص ۲۰ – ۱۷۶.
۵۰۸ – نجاشی، رجال، ص ۱۰۱.
۵۰۹ – علاّمه حلی، خلاصه الاقوال، ص ۷۳.
۵۱۰ – واعظ زاده، حیاه الشیخ الطوسی، ص ۳۶.
۵۱۱ – ارسلان بن عبدالله، معروف به بساسیری (د. ۴۵۱ق.)، سردار ترک تبار، از مملوکان بهاء الدوله دیلمی، منسوب به شهر فَسا در فارس که چندی والی آن شهر بود. وی در عصر خلافت عباسی زمام هم? امور را به دست داشت و در منابر عراق و خوزستان به نام او خطبه خوانده می شد. وی خود را به “مظفر” ملقب ساخت و سرانجام بر قائم عباسی شورید و او را از بغداد بیرون راند و خطبه را به نام مستنصر فاطمی حاکم مصر گردانید، اما مستنصر از یاری او دریغ ورزید و قائم عباسی از طغرل سلجوقی کمک خواست و بساسیری از سپاه طغرل شکست خورد و کشته شد (تهامی، فرهنگ اعلام تاریخ اسلام، مدخل بساسیری).
۵۱۲??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????
۵۱۳ – توصیف مفصّلی از آثار او را بنگرید به: هاشم رسولی محلاتی، “تحقیق و بررسی مؤلّفات چاپی و غیر چاپی شیخ طوسی”، یادنام? هزار? شیخ طوسی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ۱۳۴۸، ج ۱، ص ۲۱۳ – ۲۸۶.
۵۱۴ – برای مطالع? بیشتر دربار? شیخ طوسی ر. ک: خوانساری، روضات الجنات، ج ۶، ص ۲۱۶ – ۲۴۹؛ امین، اعیان الشیعه، ج ۹، ص ۱۵۹ – ۱۶۷؛ آقابزرگ طهرانی، “حیاه الشیخ الطوسی”، مقدمه بر تفسیر التبیان، تحقیق احمد حبیب قصیر العاملی، الطبعه الاولی، مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۹ ق.، ج ۱، ص ۱- ۷۴؛ واعظ زاده خراسانی، حیاه الشیخ الطوسی، در مجموع? الرسائل العشر، ص ۵ – ۶۲؛ محمد رضا انصاری قمی، “دراسه من حیاه الشیخ الطوسی و آثاره”، مقدمه بر العده فی اصول الفقه، مؤسسه البعثه، قم، ۱۴۱۷ ق.، ج ۱، ص ۳ – ۷۴؛ گرجی، تاریخ فقه و فقها، ۱۸۰ – ۲۱۶.
۵۱۵ – طوسی، تهذیب الاحکام، تحقیق سید حسن موسوی خرسان، الطبعه الثالثه، دارالکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۶۴، ج۱، ص ۳.
۵۱۶ –

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه درموردروان شناسی، تعلیم و تربیت، آموزش پیش دبستانی، پیش دبستانی
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید