تصویر روشنی از مکتب حدیثی شیعه در کوفه تا قرن سوم هجری ارائه می دهد. برای اطلاع از مشخصات کتابشناسی آن به بخش کتابنامه رجوع شود.
۱۲۸ – محمدحسین مظفر، تاریخ شیعه، ترجم? سید محمد باقر حجتی، چاپ اول، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، تهران، ۱۳۶۸، ص ۱۰۵.
۱۲۹ – محمد حاجی تقی، “شجر? علمی خاندان اشعری قم”، علوم حدیث، ش ۵، مهر ۱۳۷۶، ص ۲۰۵ – ۲۳۴؛ خضری، تاریخ تشیّع، ج ۲، ص ۱۶۳ – ۱۸۰.
۱۳۰ – علاّمه حلی این واژه را به صورت نُوبُخت ضبط کرده است (خلاصه الاقوال، تحقیق جواد قیومی، الطبعه الأولى، مؤسسه النشر الإسلامی، مؤسسه نشر الفقاهه، قم،۱۴۱۷ ق.، ص ۹۲).
۱۳۱ – ابن قولویه‌، ابوالقاسم‌ جعفر بن‌ محمد بن‌ جعفر قمى‌ (د. ۳۶۸ یا ۳۶۹ق.)‌ از مشایخ برجست? قم بود و برای فراگیری حدیث به نقاط مختلف سفرهایی کرده است. برای آگاهی از شرح حال وی بنگرید به: حسن انصاری، “ابن قولویه”، دائره المعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، ۱۳۶۷ -…؛ جواد قیومی، مقدم? کامل الزیارات، الطبعه الاولی، مؤسسه نشر الفقاهه، قم، ۱۴۱۷ ق.، ص ۵ – ۲۹.
۱۳۲ – محمدبن جعفربن بَطّه قمی معروف به “ابوجعفر مؤدّب”، از محدّثان برجست? قم بوده که به بغداد مهاجرت نمود و در محلّ? نوبختی? بغداد ساکن شد. برای آگاهی از شرح حال وی بنگرید به: حسن یوسفی اشکوری، “ابن بطّه قمی”، دائره المعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، ۱۳۶۷ -…
۱۳۳ – برای آگاهی از تاریخ فقه امامیّه پس از شیخ طوسی تا ظهور مکتب حلّه ر.ک: پاکتچی، مکاتب فقه امامی ایران پس از شیخ طوسی تا پایگیری مکتب حلّه، سراسر اثر.
۱۳۴- سید محمد باقر صدر، المعالم الجدیده للاصول، الطبعه الثانیه، مکتبه النجاح، تهران، ۱۳۹۵ ق.، ص ۶۳ – ۶۹.
۱۳۵ – کتاب ارزشمند مکاتب فقه امامی ایران اثر آقای دکتر احمد پاکتچی تصویر روشنی از دوران پس از وفات شیخ طوسی تا پایگیری مکتب حله ارائه می دهد.
۱۳۶ – جعفریان، تاریخ ایران اسلامی، ص ۱۹۴.
۱۳۷ – ذهبی، تاریخ الاسلام، ج ۲۴، ص۳۱.
۱۳۸ – جاسم حسین، تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم (عج)، ترجم? محمد تقی آیت اللهی، چاپ دوم، مؤسس? انتشارات امیرکبیر، تهران، ۱۳۷۷، ص ۱۳۷.
۱۳۹ – نوّاب اربعه به ترتیب عبارت بودند از: عثمان بن سعید عَمروی(عُمَری) (د. ۲۶۴ یا ۲۶۵ ق.)، محمد بن عثمان بن سعید (د. ۳۰۴ یا ۳۰۵ ق.)، حسین بن روح نَوبَختی (د. ۳۲۶ ق.) و علی بن محمد سَمُری (د. ۳۲۹ ق.) (ابوالرشید عبدالجلیل بن ابی الحسین قزوینی رازی، نقض بعض مثالب النواصب فی نقض “بعض فضائح الروافض”، تصحیح میرجلال الدین محدِّث، انتشارات انجمن آثار ملّی، تهران، ۱۳۵۸، ص ۸۶)؛ برای آگاهی بیشتر دربار? سازمان وکالت ر.ک: محمد رضا جباری، پژوهشی جامع پیرامون سازمان وکالت، وکلا و ابواب ائمه: ، مؤسس? آموزشی و پژوهشی امام خمینی، قم، ۱۳۷۹.
۱۴۰ – ر. ک: مظفّر، تاریخ شیعه، ص ۱۴۴ – ۱۴۶.
۱۴۱ – برای آگاهی از دیدگاههای آنان و علّت قتلشان بنگرید به: ابوجعفر محمد بن حسن طوسی، الغیبه، تحقیق عبادالله طهرانی و علی احمد ناصح، الطبعه الاولی، مؤسسه المعارف الاسلامیه، قم، ۱۴۱۱ ق.، ص ۴۰۱ – ۴۱۲.
۱۴۲ – محمد واعظ زاده خراسانی، رساله حول حیاه الشیخ الطوسی، در مجموع? الرسائل العشر، مؤسسه النشر الاسلامی، قم، بی تا، ص ۲۰.
۱۴۳ – تقی الدین حسن بن علی بن داود حلّی، کتاب الرجال، تحقیق سید محمد صادق آل بحر العلوم، منشورات مطبعه الحیدریه، نجف، ۱۳۹۲ ق.، ص ۲۰۰.
۱۴۴ – حسین یوسفی اشکوری، “آل یقطین”، دائره المعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، ۱۳۶۷ -…
۱۴۵ – ر. ک: ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج ۱۰، ص ۲۰۴؛ سید محسن بن عبدالکریم امین عاملی، اعیان الشیعه، تحقیق حسن امین، دارالتعارف للمطبوعات، بیروت، بی تا، ج ۳، ص ۵۵۴؛ صادق سجادی، “برمکیان”، دائره المعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، ۱۳۶۷ -…
۱۴۶ – برای آگاهی از شرح حال افراد این خاندان و فهرست تألیفات و آثار علمی آنان و نیز نقش آنان در حکومت عباسیان ر. ک: عباس اقبال آشتیانی، خاندان نوبختی، چاپ دوم، کتابخان? طهوری، تهران، ۱۳۴۵.
۱۴۷ – شیخ مفید، ابوعبدالله محمد بن محمد بن نعمان عکبری بغدادی، اوائل المقالات ، تحقیق ابراهیم انصاری زنجانی، در مجموع? مصنفات الشیخ المفید، ج ۴، الطبعه الاولی، المؤتمر العالمی لالفیه الشیخ المفید، قم، ۱۴۱۳ ق.، ص ۸۲.
۱۴۸ – همان؛ احباط در لغت به معنی از بین رفتن و فاسد شدن است و در اصطلاح متکلمان به این معنی است که آیا افعال و اعمال نیک بندگان به واسط? اعمال زشت و ناپسند آنان از بین رفته و بی ارزش می شوند و یا به کار آمده و به قوت خود باقی می مانند. عد? معدودی از متکلّمان معتزله همچون ابوعلی جبائی دیدگاه اول را پذیرفته اند، لکن اغلب آنان این رأی را مردود دانسته و می گویند همانطور که در کتب آسمانی بیان شده اعمال خوب و پسندیده موجب تزکیه می شود، امّا عمل زشت سبب بی ارزش شدن اعمال نیک نمی گردد و آیات و اخبار نیز مؤیّد همین معناست (جعفر سجادی، فرهنگ معارف اسلامی، چاپ اول، شرکت مؤلّفان و مترجمان ایران، تهران، ۱۳۵۷، مدخل احباط).
۱۴۹ – مفید، اوائل المقالات، ص ۶۸.
۱۵۰ – برای آگاهی بیشتر ر. ک: عبدالله نعمه، فلاسف? شیعه، ترجم? سیّد جعفر غضبان، کتابفروشی ایران، تبریز، ۱۳۴۷، ص ۱۶۶ – ۱۶۹.
۱۵۱ – ابوعبدالله یاقوت بن عبدالله حموی، معجم الادباء، تصحیح د. س. مرجلیوث، الطبعه الثانیه، المطبعه الهندیه، مصر، ۱۹۲۴م.، ج ۲، ص ۳۱۲ .
۱۵۲ – خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج ۱۲، ص ۲۴۲.
۱۵۳ – همان، ج ۹، ص ۳۵.
۱۵۴ – همان، ج ۷، ص ۲۱۱.
۱۵۵ – برای آگاهی بیشتر ر. ک: عبدالرسول عبدالحسین الغفار، الکلینی و الکافی ، الطبعه الاولی، مؤسسه النشر الاسلامی، قم، ۱۴۱۶، ص ۱۵۹ به بعد.
۱۵۶ – نجاشی، رجال، ص ۲۶۱.
۱۵۷ – همان، ص ۳۸۹.
۱۵۸ – نجاشی، رجال، ص ۳۸۴.
۱۵۹ – ابوغالب احمد بن محمد بن سلیمان شیبانی بغدادی، تاریخ آل زراره، تحقیق محمد علی موسوی موحد ابطحی اصفهانی مطبعه ربانی، ۱۳۹۹ق.، ص ۲۱۵؛ همو، رساله فی آل اعین، تحقیق محمد علی موسوی موحد ابطحی اصفهانی، مطبعه ربانی، ۱۳۹۹ ق.،ص ۷۷.
۱۶۰ – نجاشی، رجال، ص ۳۷۷؛ شیخ کلینی را اگرچه بنابر مشهور “کلینی بغدادی” خوانده اند، به طوری که ثامر هاشم حبیب العمیدی کتاب خود را الشیخ کلینی البغدادی و کتابه الکافی نامیده است، اما وی را از جهت آراء و اندیشه هایش نمی توان از محدثان مکتب عقل گرای بغداد به شمار آورد. ضمن آن که هیچ یک از منابع متقدّم از وی با لقب بغدادی نام نبرده اند.
۱۶۱ – روستایی بزرگ از نواحی نهروان در بغداد (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج ۴، ص ۷۷).
۱۶۲ – ناحیه ای در ده فرسخی بغداد (همان، ج ۴، ص ۱۴۲).
۱۶۳ – ناحیه ای از بغداد به طرف نهروان از سواد عراق (همان، ج ۱، ص ۱۸۱).
۱۶۴ – شایان ذکر است که این فهرست غالباً از مطالعه و بررسی کتابهای رجالی نگاشته شده تا قرن پنجم فراهم آمده و نگارنده به هیچ روی قصد احصاء کامل محدّثان بغداد را نداشته است.
۱۶۵ – ابوجعفر احمد بن محمد بن خالد برقى، رجال، انتشارات دانشگاه تهران، تهران، ۱۳۸۳ ق. ، ص ۲۷؛ کشّی، محمد بن عمر، اختیار معرفه الرجال المعروف برجال الکشی، تصحیح وتعلیق میر داماد استرابادی، تحقیق سید مهدی رجائی، مؤسسه آل البیت: لاحیاء التراث، قم، ۱۴۰۴ ق.، ج ۲، ص ۵۸۷؛ طوسی، رجال، تحقیق جواد قیومی، الطبعه الاولی، مؤسسه النشر الاسلامی، قم، ۱۴۱۵ ق.، ص ۱۶۷.
۱۶۶ – طوسی، الفهرست، تحقیق جواد قیومی، الطبعه الاولی، مؤسسه النشر الفقاهه، قم، ۱۴۱۷ ق.، ص ۲۷۲.
۱۶۷ – نجاشی، رجال، ص ۳۱۱.
۱۶۸ – کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص ۸۵۴.
۱۶۹ – همان، ج ۲، ص ۸۴۰.
۱۷۰ – نجاشی، رجال، ص ۸۴؛ طوسی، الفهرست، ص ۷۸.
۱۷۱ – برای پرهیز از اطال? کلام، از ذکر مأخذ اصلی شخصیتهایی که در ادامه به معرّفی آنها خواهیم پرداخت، اجتناب کرده ایم.
۱۷۲ – طوسی، رجال، ص ۳۸۰، ۳۹۴.
۱۷۳ – کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص ۶۵۳.
۱۷۴ – همان، ج ۲، ص ۶۰۵، ۸۳۷.
۱۷۵ – شایان ذکر است که علاّمه حلی این نام را به صورت ابن عُبدون ضبط کرده است (خلاصه الاقوال، ص ۱۰۴).
۱۷۶ – طوسی، الفهرست، ص ۸۲.
۱۷۷ – همو، رجال، ص ۴۱۰.
۱۷۸ – نجاشی، رجال، ص ۹۳.
۱۷۹ – همو، ص ۸۴؛ طوسی، الفهرست، ص ۷۸.
۱۸۰ – نجاشی، رجال، ص ۷۹؛ طوسی، رجال، ص ۴۰۸؛ نام این راوی به اختلاف “احمد بن محمد مسلمه رمانی بغدادی” یاد شده است.
۱۸۱ – طوسی، همان، ص ۴۱۰.
۱۸۲ – همو، الفهرست، ص ۷۳.
۱۸۳ – نجاشی، رجال، ص ۸۴؛ طوسی، همان، ص ۷۹.
۱۸۴ – طوسی، رجال، ص ۳۸۴.
۱۸۵ – همان، ص ۳۵۱.
۱۸۶ – برقی، رجال، ص ۶۰؛ طوسی، رجال، ص ۳۸۴.
۱۸۷ – طوسی، همان، ص ۴۱۷.
۱۸۸ – همان، ص ۴۱۹.
۱۸۹ – کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص ۷۸۹.
۱۹۰ – طوسی، رجال، ص ۳۸۶.
۱۹۱ – نجاشی، رجال، ص ۶۴.
۱۹۲ – برقی، رجال، ص ۲۶؛ طوسی، رجال، ص ۳۳۴، ۳۷۵، ۳۸۵؛ نام این راوی به صورت حسین بن راشد نیز ضبط شده است.
۱۹۳ – نجاشی، رجال، ص ۴۷؛ طوسی، رجال، ص ۱۸۱.
۱۹۴ – نجاشی، همان، ص ۶۱.
۱۹۵ – همان، ص ۳۶؛ طوسی، الفهرست، ص ۱۰۱؛ احمد بن حسین غضائری، الرجال، تحقیق سید محمدرضا حسینی جلالی، الطبعه الاولی، دارالحدیث، قم، ۱۴۲۲ ق.، ص ۵۱.
۱۹۶ – طوسی، همان، ص ۹۹.
۱۹۷ – همان، ص ۹۸.
۱۹۸ – همو، رجال، ص ۴۲۲.
۱۹۹ – خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج ۷، ص ۴۳۸؛ عبدالله بن عیسی بیک افندی اصفهانی، ریاض العلماء و حیاض الفضلاء، ترجم? محمد باقر ساعدی، بنیاد پژوهشهای اسلامی، مشهد، ۱۳۶۹، ج ۱، ص ۳۵۲ – ۳۵۵.
۲۰۰ – طوسی، رجال، ص ۴۲۳.
۲۰۱ – همو، الفهرست، ص ۱۰۸.
۲۰۲ – نجاشی، رجال، ص ۶۹ .
۲۰۳ – طوسی، الفهرست، ص ۱۱۳؛ نام وی در مآخذ رجالی بدین صورت نیز آمده است: حسین ابوعلی بن فرج ابی قَتادَه بغدادی.
۲۰۴ – همان، ص ۱۳۴؛ طوسی، رجال، ص ۱۹۰.
۲۰۵ – نجاشی، رجال، ص ۱۳۴.
۲۰۶ – طوسی، رجال، ص ۳۸۵.
۲۰۷ – همان، ص ۴۲۳.
۲۰۸ – برقی، رجال، ص ۳۱؛ طوسی، رجال، ص ۱۹۸.
۲۰۹ – طوسی، همان، ص ۲۰۰.
۲۱۰ – کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۱، ص ۲۷۹؛ نام این راوی به صورت خلف محرومی بغدادی هم ضبط شده است.
۲۱۱ – طوسی، الفهرست، ص ۱۲۴.
۲۱۲ – کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص ۷۰۴.
۲۱۳ – طوسی، رجال، ص ۳۵۷، ۳۸۶.
۲۱۴ – کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص ۷۶۷.
۲۱۵ – طوسی، رجال، ص ۴۲۶.
۲۱۶ – نجاشی، رجال، ص ۱۸۲، ۱۹۱.
۲۱۷ – همان، ص ۱۹۲؛ طوسی، رجال، ص ۴۲۷.
۲۱۸ – نجاشی، رجال، ص ۱۸۷؛ طوسی، الفهرست، ص ۱۴۳.
۲۱۹ – طوسی، رجال، ص ۴۲۷.
۲۲۰ – نجاشی، رجال، ص ۱۹۵؛ کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص ۷۴۱؛ طوسی، الفهرست، ص ۱۴۴؛ همو، رجال، ص ۲۲۴.
۲۲۱ – برقی، رجال، ص ۵۱؛ طوسی، رجال، ص ۳۵۹.
۲۲۲ – نجاشی، رجال، ص ۲۰۹.
۲۲۳ – همان، ص

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه با کلید واژگانناتورالیسم، سوررئالیسم، نویسندگان، فلسفه اخلاق
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید