راویان احادیث غلو آمیز بنگرید به: جباری، مکتب حدیثی قم، ص ۳۸۶ به بعد.
۳۴۳ – کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص ۷۷۹.
۳۴۴ – ر. ک: محمود فاضل یزدی، “مناظرات مذهبی شیعه یا نهضتی در برابر هجوم فرهنگ بیگانه از آغاز اسلام تا عصر شیخ مفید (ره)”، مقالات فارسی، ش ۴۹، کنگر? جهانی هزار? شیخ مفید، قم، ۱۴۱۳ق.، ص ۱۶ – ۵۳.
۳۴۵ – خویی، معجم رجال الحدیث، ج ۲۱، ص ۲۳۰.
۳۴۶ – کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص ۷۸۰.
۳۴۷ – نجاشی، رجال، ص ۴۴۷؛ خویی، معجم رجال الحدیث، ج ۲۱، ص ۲۱۰.
۳۴۸ – کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص ۷۸۰.
۳۴۹ – اتان کلبرگ، کتابخان? ابن طاووس، ترجم? سید علی قرائی و رسول جعفریان،کتابخان? عمومی آیه الله العظمى مرعشی نجفی، قم،۱۳۷۱، ص ۳۲۸.
۳۵۰ – ابوغالب زراری، رساله فی آل اعین، ص ۵۸.
۳۵۱ – نجاشی، رجال، ص ۳۲۶. طائفه ای از والیان هستند که به مهلّب بن ابی صفره ازدی (۷- ۸۳ ق.) منسوبند. نجاشی وی را از موالی مهلب دانسته که به نظر صحیح نمی آید و واژ? آل را محذوف کرده است. ( نجاشی، رجال، ص ۳۲۶)
۳۵۲ – همو، همان جا.
۳۵۳ -کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص۸۳۰.
۳۵۴ – طوسی، الفهرست، ص ۲۱۸.
۳۵۵ – کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص ۸۵۶.
۳۵۶ – جعفر سبحانی، کلیات فی علم الرجال، الطبعه الثالثه، مؤسسه النشر الاسلامی، قم، ۱۴۱۴ق.، ص ۲۲۲.
۳۵۷ – کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص ۸۵۵.
۳۵۸- نجاشی، رجال، ص۳۲۷.
۳۵۹ – همان، ص ۳۲۶.
۳۶۰ – کشّی، اختیار معرفه الرجال، ج ۲، ص۸۵۴.
۳۶۱ – طوسی، الفهرست، ص ۲۱۸.
۳۶۲ – حسن صدر عاملی، نهایه الدرایه، تحقیق ماجد غرباوی، نشر المشعر، قم، بی تا، ص ۲۶۹؛ مرتضی بن محمد امین انصاری، فرائد الاصول، الطبعه الاولی، مجمع الفکر الاسلامی، قم، ۱۴۱۹ ق.، ج ۱، ص ۳۳۶ ؛ نجاشی، رجال، ۲۲۸؛ امام خمینی، المکاسب المحرمه، مؤسسه اسماعیلیان، قم، ۱۴۱۰ ق.، ج ۱، ص ۲۵۸ .
۳۶۳ – عبدالله بن حسن مامقانی، تنقیح المقال فی احوال الرجال، نجف، بی نا، ۱۳۵۲ ق.، ج ۲، ص ۶۳.
۳۶۴ – محقق ابوالقاسم جعفر بن حسن حلّی، المعتبر فی شرح المختصر، مؤسسه سید الشهداء، قم، ۱۳۶۴، ج ۱، ص ۱۶۵؛ ملاّ احمد بن محمد اردبیلی مقدّس، مجمع الفائده و البرهان، تصحیح علی پناه اشتهاردی و دیگران، منشورات جماعه المدرسین، قم، بی تا، ج ۱، ص۱۲۶؛ خویی، معجم رجال الحدیث، ج ۱، ص ۶۲؛ برای آگاهی بیشتر ر.ک: محمد تقی دیاری بیدگلی، “بررسی حجّیّت مراسیل ابن ابی عمیر”، پژوهش نام? قرآن و حدیث، ش ۱، بهار و تابستان ۱۳۸۲، صص ۷۳ – ۹۲.
۳۶۵ – ر.ک: خویی، همان، ج ۱، ص ۶۱ -۶۵.
۳۶۶ – همان، ج ۲۲، ص۱۰۱.
۳۶۷ – نجاشی، رجال، ص ۳۳۳.
۳۶۸ – ر. ک: خویی، معجم رجال الحدیث، ج ۱۸، ص ۱۱۹ – ۱۲۶.
۳۶۹ – بنگرید به: طوسی، الفهرست، ص ۲۱۶؛ همو، رجال، ص ۳۹۱.
۳۷۰ – ر.ک: نجاشی، رجال، ص ۳۳۴.
۳۷۱ – ابن ندیم، الفهرست، ص ۲۲۵.
۳۷۲- همان.
۳۷۳ – همان.
۳۷۴ – آقا بزرگ طهرانی، الذریعه الی تصانیف الشیعه، الطبعه الثالثه، دارالاضواء، بیروت، ۱۴۰۳ ق.، ج ۱، ص ۳۴.
۳۷۵ – ر.ک: نجاشی، رجال، ص ۶۳ – ۶۴؛ برای آگاهی بیشتر دربار? زندگانی او بنگرید به: اقبال، خاندان نوبختی، ص ۱۲۵ – ۱۶۵. ضمنا چنان که خواهیم گفت ( ص ) از عنوان دو اثر اخیر می توان دریافت که وی خبر واحد را حجت می دانسته، بویژه
۳۷۶ – نجاشی، رجال، ص ۳۱. برای اطلاع از اندیشه های کلامی وی ر. ک: حسن انصاری، “ابونوبختی”، دائره المعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، ۱۳۶۷ -…
۳۷۷ – حلّی، خلاصه الاقوال، ص ۵۶؛ امین، اعیان الشیعه، ج ۳، ص ۳۸۴.
۳۷۸ – نجاشی، رجال، ص ۳۱.
۳۷۹ – ابن حجر عسقلانی، لسان المیزان، ج ۱، ص ۴۲۴.
۳۸۰ – اقبال، خاندان نوبختی، ص ۱۰۵ – ۱۰۶. برای آگاهی بیشتر دربار? وی ر. ک: همان، ص ۹۶ – ۱۲۳.
۳۸۱ – ر. ک: طوسی، الفهرست، ص ۴۹.
۳۸۲ – طوسی، الغیبه، ص ۲۷۲ – ۲۷۳.
۳۸۳ – ر. ک: مقدم? کتاب التمحیص، مدرسه الامام المهدی (عج)، قم، بی تا، ص ۱۶ – ۱۷.
۳۸۴ – دوانی، مفاخر اسلام، ج ۳، ص ۴۶.
۳۸۵ – خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج ۴، ص ۱۳۶.
۳۸۶ – طوسی، رجال، ص ۴۳۸؛ خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج ۴، ص ۱۳۶.
۳۸۷ – علامه حلی، خلاصه الاقوال، ص ۲۴۷.
۳۸۸ – ر. ک: حسن انصاری، “ابن همام اسکافی”، دائره المعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، ۱۳۶۷- …
۳۸۹ – نجاشی، رجال، ص ۳۸۰.
۳۹۰. برای آگاهی از نسبت این کتاب به ابن همام اسکافی بنگرید به: مقدم? کتاب التمحیص، ص ۸ – ۱۴.
۳۹۱ – مؤلف دربار? وجه تسمیه کتاب و موضوع آن چنین می نگارد: “واشتققت ترجمته من معناه، وذکرت فیه وجوه الاختبار من الله – جل ثناؤه – لعباده المؤمنین، وتمحیصه عن أولیائه الموحدین. وأضفت إلیه ما جانسه، وضممت إلیه ما شاکله من الصبر و الرضا و الزهد فیما یفنى لتکمل الفائده، ویعم النفع فیکون ذلک درسا لعالمینا، وفائده لمتعلمینا، ومقویا یقین من ضعف یقینه منا …” (محمد بن همام اسکافی، کتاب التمحیص، مدرسه الامام المهدی (عج)، قم، بی تا، ص ۲۹).
۳۹۲ – شیخ طوسی در رجال محمد بن عمر را با عمر بن محمد بن عمر بن سالم معروف به ابن الجعابی یکی دانسته است (ص ۴۴۵). برای آگاهی از نام دقیق جعابی ر. ک: شوشتری، قاموس الرجال، ج ۹، ص ۴۸۹ – ۴۹۱.
۳۹۳ – شوشتری، همان، ج ۹، ص ۴۹۰؛ برای آگاهی بیشتر ر. ک: ابن عساکر، ابوالقاسم علی بن حسن بن هبه الله دمشقی، تاریخ مدینه دمشق، تحقیق علی شیری، دارالفکر، بیروت، ۱۴۱۵ ق.، ج ۵۴، ص ۴۲۳ – ۴۲۴.
۳۹۴ – خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج ۳، ص ۲۳۶.
۳۹۵ – همان، ص ۲۴۱.
۳۹۶ – آقابزرگ طهرانی، الذریعه، ج ۱، ص ۳۱۱.
۳۹۷ – همان، ج ۱، ص ۳۲۳.
۳۹۸ – همان، ج ۱، ص ۳۴۲.
۳۹۹ – همان، ج ۶، ص ۳۵۵.
۴۰۰ – همان، ج ۲۲، ص ۲۲۶.
۴۰۱ – همان، ج ۱۵، ص ۱۵۱.
۴۰۲ – همان، ج ۲۲، ص ۲۲۸.
۴۰۳ – همان، ج ۲۱، ص ۲۷.
۴۰۴ – نام پدر او در برخی مآخذ به اختلاف عیسی آمده است. بنگرید به: افندی، ریاض العلماء، ج ۱، ص ۲۳۳ – ۲۳۴.
۴۰۵ – سید محمد مهدی بن مرتضی طباطبایی بحرالعلوم، الفوائد الرجالیه، تحقیق محمدصادق بحرالعلوم و حسین بحرالعلوم، مکتبه الصادق (، تهران، ۱۳۶۳، ج ۲، ص ۲۲۰؛ دوانی، مفاخر اسلام، ج ۳، ص ۱۰۶.
۴۰۶ – نجاشی، رجال، ص ۴۸.
۴۰۷ – همان. برای آگاهی از چگونگی نفوذ زمینه های فقه ابن ابی عقیل در فقه متکلمان بغداد ر.ک: احمد پاکتچی، “اندیش? فقهی ابن ابی عقیل و مکتب متکلّمان متقدّم امامیه”، مقالات و بررسیها، دفتر ۷۶ (۳)، پاییز و زمستان ۱۳۸۳، ص ۴۳-۴۴.
۴۰۸ – افندی، ریاض العلماء، ج۱، ص ۲۳۵.
۴۰۹ – نجاشی، رجال، ص ۴۸.
۴۱۰ – طوسی، الفهرست، ص ۱۰۷، ۲۸۳.
۴۱۱ – همان.
۴۱۲ – نجاشی، رجال، ص ۴۸؛ ابو جعفر محمدبن منصور بن احمدبن ادریس حلّی، السرائر، الطبعه الثانیه، مؤسسه النشر الاسلامی، قم، ۱۴۱۰ق.، ج ۳، ص ۲۴۰.
۴۱۳ – بنگرید به: ابن ادریس، السرائر، ج ۱، ص ۴۲۹؛ ج ۳، ص ۲۴۰.
۴۱۴ – عبدالله مامقانی، مقباس الهدایه فی علم الدرایه، تحقیق محمد رضا مامقانی، الطبعه الاولی، مؤسسه آل البیت: لاحیاء التراث، قم، ۱۴۱۱ ق.، ج ۱، ص ۳۶۲.
۴۱۵ – حسین مدرسی طباطبایی، مقدمه ای بر فقه شیعه، ترجم? محمد آصف فکرت، بنیاد پژوهشهای اسلامی، مشهد، ۱۳۶۸، ص ۴۱.
۴۱۶ – برای آگاهی از اندیشه های ابن ابی عقیل و نقش وی در حیات فقهی متکلمان بنگرید به: احمد پاکتچی، “اندیش? فقهی ابن ابی عقیل و مکتب متکلمان متقدم امامیه”، مقالات و بررسیها، ص ۳۳ – ۵۳؛ صفاء الدین خزرجی، “شخصیت و مکتب فقهی ابن ابی عقیل عمانی”، فقه اهل بیت:، ش ۳۱، پاییز ۱۳۸۱، ص ۲۶۶- ۲۹۶؛ “حیاه ابن ابی عقیل عمانی و فقهه”، الطبعه الاولی، مرکز المعجم الفقهی، قم، ۱۴۱۳ق.
۴۱۷ – دوانی، مفاخر اسلام، ج ۳، ص ۲۲۱.
۴۱۸ – مفید، المسائل السرویه، تحقیق صائب عبدالحمید، در مجموع? مصنفات الشیخ المفید، ج ۷، همان مشخصات، ص ۷۳.
۴۱۹ – همان، ص ۷۳-۷۶.
۴۲۰ – برای نمونه ر. ک: ابن ادریس، السرائر، ج ۱، ص ۴۳۰؛ ج ۲، ص ۲۵۵؛ محقق حلّی، المعتبر، مواضع مختلف کتاب.
۴۲۱ – شهیداول، شمس الدین محمد بن مکی عاملی، ذکری الشیعه، الطبعه الاولی، مؤسسه آل البیت: لاحیاء التراث، قم، ۱۴۱۹، ج ۴، ص ۲۷۷.
۴۲۲ – جمال الدین احمد بن محمد بن فهد حلی، المهذب البارع فی شرح المختصر النافع، تحقیق مجتبی عراقی، مؤسسه النشر الاسلامی، قم، ۱۴۰۷ ق.، ج ۱، ص ۱۳۱.
۴۲۳ – علاّمه حلی، خلاصه الاقوال، ص ۲۹۱.
۴۲۴ – مفید، المسائل السرویه، ص ۷۳.
۴۲۵ – نجاشی، رجال، ص ۳۸۵ – ۳۸۸.
۴۲۶ – ابراهیم انصاری زنجانی، التعلیقات علی اوایل المقالات، ضمیم? اوائل المقالات، همان مشخصات، ص ۴۰۷.
۴۲۷ – محمد ابراهیم جناتی، ادوار فقه و کیفیت بیان آن، چاپ اول، سازمان انتشارات کیهان، تهران، ۱۳۷۴، ص ۳۸۵.
۴۲۸ – مفید، المسائل السرویه، ص ۷۳.
۴۲۹ – همو، المسائل الصاغانیه، ص ۷۳.
۴۳۰ – ر. ک: دوانی، مفاخر اسلام، ج ۳، ص ۲۲۰ – ۲۲۱؛ در نگارش شرح حال ابن جنید از این مأخذ بهره برده ام: احمد پاکتچی، “ابن جنید اسکافی”، دائره المعارف بزرگ اسلامی، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، ۱۳۶۷ -…؛ برای آگاهی از فتاوی ابن جنید ر.ک: محمد بن احمد بن جنید اسکافی، مجموعه فتاوی ابن الجنید، تألیف علی پناه اشتهاردی، مؤسسه النشر الاسلامی، قم، ۱۴۱۶.
۴۳۱ – آقابزرگ طهرانی، طبقات اعلام الشیعه، ج ۱، ص ۳۲۸.
۴۳۲ – طوسی، رجال، ص ۴۳۹.
۴۳۳ – همان.
۴۳۴ – امین، اعیان الشیعه، ج ۲، ص ۲۶۸.
۴۳۵ – شهید ثانی، زین الدین بن علی بن احمد جبعی عاملی، حقائق الایمان، تحقیق سید مهدی رجائی، الطبعه الاولی، مؤسسه سید الشهداء، قم، ۱۴۰۹ق.، ص ۱۷۶.
۴۳۶ – نجاشی، رجال، ص ۴۳۹.
۴۳۷ – همان.
۴۳۸ – بحرالعلوم، الفوائد الرجالیه، ج ۲، ص ۶۷؛ ج ۶، ص ۱۰۳.
۴۳۹ – بنگرید به: طوسی، الامالی، تحقیق مؤسسه البعثه، الطبعه الاولی، دارالثقافه، قم، ۱۴۱۴ق.، ص ۳۳۱.
۴۴۰ – برای آگاهی بیشتر ر. ک: سید عبدالعزیزطباطبایی یزدی، “شخصیت علمی و مشایخ شیخ طوسی”، پژوهشی در منابع و مستندات تهذیب الاحکام شیخ طوسی ، چاپ دوم، انتشارات ابرون، تهران، ۱۳۸۰، ص ۴۷۷ – ۴۷۸.
۴۴۱ – برخی اطلاق عنوان “مفید” را از جانب امام عصر (عج) و بعضی از طرف رمّانی می دانند. درباره منشأ این لقب ر.ک: مارتین مکدرموت، اندیشه های کلامی شیخ مفید، ترجم? احمد آرام، مؤسس? مطالعات اسلامی دانشگاه مک گیل با همکاری دانشگاه تهران، تهران، ۱۳۶۳، صص ۱۳- ۱۴.
۴۴۲ – درباره این که این سعید بن جبیر همان مفسر تابعی است یا فرد دیگری، اختلاف است. در این باره ر. ک: محمدرضا حکیمی، میرحامد حسین، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۴۰۱ ق.، ص ۸۱؛ محمد جواد شبیری، “ناگفته هایی از حیات شیخ مفید”، مقالات فارسی، ش ۵۵، کنگره جهانی هزاره شیخ مفید، قم، ۱۴۱۳ ق.، ص ۴۷ – ۵۱؛ همو، “گذری بر حیات شیخ مفید”، همان مشخصات، ص ۷.
۴۴۳ – نجاشی، رجال، ص

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه ارشد رایگان درموردخاندان نوبخت، دانشگاه تهران، فرهنگ اسلامی، ایران اسلامی
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید